Groot nieuws: mijn tutor heeft verkering! Ja. Dat kan natuurlijk, maar het was gewoon zo grappig... Hij is absoluut geen sociaal type: hij zegt praktisch niks als je hem ontmoet, komt nooit op feestjes of gezellige dingen en is zelfs af en toe gewoonweg kortaf. Toen ik eindelijk mijn telefoon aan de praat had gekregen en ik hem mijn nummer gaf zei hij alleen koeltjes: "Nou, beter laat dan nooit, hè..." Dus tja, ik zie hem niet iemand vol passie de liefde verklaren... Maar goed, hij heeft dus een relatie als we Facebook mogen geloven, en meteen waren we druk aan het speculeren. Sarah stuurde me gisteravond een berichtje: "Weet jij meer over Santeri's vriendin? Ik ben zooo benieuwd!" Gevolg was dat ik onder tafel lag van het lachen... Simone heeft ook geen idee. Overigens is dit niet gemeen bedoeld, hoor, want natuurlijk is het hem gegund, maar we staan gewoon voor een groot raadsel. Wie is die dame die zijn Finse hart ontdooid heeft?
Maar goed... Tot zo ver de laatste roddels hier in Turku. Vandaag ben ik met een nieuwe les begonnen - waar ik overigens twee keer Zweeds door moet missen, omdat ik niet nadacht toen ik me registreerde en nu twee lessen om dezelfde tijd heb. Het gaat over de Europese Unie. Tijdens deze eerste les moesten we een discussie houden over de voor- en nadelen, en dat leverde best een interessant gesprek op, te meer omdat we met mensen uit zo veel verschillende landen waren. Niet alleen Europese landen, maar ook van daarbuiten, zoals Australië. Die jongen gaf het beeld van een buitenstaander, en dat is iets dat je binnen Europa misschien niet zo vaak de kans hebt om te horen. Ik denk dat dit een erg interessante les kan worden, te meer omdat het zo actueel is, met de crisis en de Nobelprijs. Ik weet niet echt wat ik van die uitreiking moet vinden, maar ik zit nu in Finland, en vanochtend heb ik samen met twee Franse meisjes ideeën voor die discussie bedacht. Daarna ben ik gaan eten met Simone uit Duitsland en een Finse jongen, Henrik. Hij had het met haar over het Oktoberfest, maar ze zei dat ze dat niet vierde omdat ze niet uit Beieren komt. Vervolgens vroeg hij haar waar ze dan wel vandaan kwam. "Uit Schleswig Holstein," zei ze. Hierop antwoordde hij, onomwonden: "Oh ja, dat stuk dat jullie van Denemarken gejat hebben, toch?" En het was absoluut geen punt dat hij zo'n grap maakte. Misschien verdienen we die prijs dan toch wel. Een klein beetje, in ieder geval.
maandag 15 oktober 2012
vrijdag 12 oktober 2012
Museummarathon
Vorige week had ik in de Nuntii mail (de nieuwsmail van de universiteit - die overigens echt de moeite waard is om geregeld te checken!) gelezen dat we vandaag gratis musea konden bezoeken in Turku. Ik wist dat Simone graag naar Forum Marinum wilde, en zelf moest ik nog altijd het kasteel bezoeken, dus we besloten er goed gebruik van te maken. Of nou ja... Eigenlijk ging hier een klein drama aan vooraf, want Sarah zou ook meegaan, en meldde dat ze ook nog een of ander museum wilde bezoeken dat niet op ons lijstje stond. Tegelijkertijd was ik naar Music & Human Rights (een concert ten behoeve van ik-weet-niet-meer-wat) geweest, en daar was ik Fredrik tegen gekomen. Ik had hem gevraagd of hij ook mee wilde, maar helaas moest hij de hele dag werken, maar hij wilde eigenlijk wel. Of dan we dan na vieren nog naar het kasteel konden. De plannen waren al veranderd door Sarahs plotselinge inbreng, maar toen ze uiteindelijk niet meeging besloten we toch het oude plan weer aan te houden. Afijn, toen ik het voorlegde aan Simone had ze het een beetje gehad met het constante veranderen van de plannen. Fredrik moest maar alleen gaan. Om een lang verhaal kort te maken: we hebben het bijgelegd en hij gaat wel mee naar Rauma - een historisch stadje dat de moeite waard schijnt te zijn om te bezoeken.
Zo gezegd, zo gedaan. Simone, Ralf, nog twee andere meisjes en ik (op mij na alleen Duitsers) gingen eerst naar het kasteel. Het was best mooi, al had ik het idee dat veel dingen niet echt authentiek uit de twaalfde eeuw waren. Maar goed, de galg en de ratten in de gevangenis waren al met al wel... interessante decoratie. Het zeker de moeite waard, vooral het bijbehorende museum met kleding uit verschillende tijdperken. Eigenlijk vond ik alles wel mooi, maar de jurken uit de jaren 20 waren toch mijn favoriet. Daarna was Forum Marinum aan de beurt. Turku was een belangrijke havenstad en dit museum ging dus over het maritieme verleden. Hier hebben we Simones "friend" ontmoet. Ze was erg aardig, en omdat ze bezig was Frans te leren, heb ik nog een hele tijd met haar gekletst als oefening. Eigenlijk hadden we gedacht dat dit museum wat groter was, maar het was toch wel leuk. Tegen de tijd dat we klaar waren was het al ruim een uur geweest en we barstten allemaal van de honger, dus namen we de bus richting Kåren (een van de studentencafetaria's waar je voor 2,60 euro kunt lunchen) om daar eerst iets te gaan eten. Tot slot zijn we nog naar Aboa Vetus & Ars Nova geweest - het historisch en kunstmuseum. Het geschiedenisgedeelte was erg interessant: het bevond zich acht meter onder de grond, tussen de funderingen van de Middeleeuwse stad (waar op zich weinig meer van over is door de brand van 1827). Het was ook erg interactief. We hebben nog een spel gedaan waarbij je verschillende personages had (Simone was Lady Katarina, Ralf was Soldier Sven, je had ook Hans the Merchant, een monnik waar ik de naam van vergeten ben, en ik was Anna the Weaver - ja, ja) en je opdrachten uit moest voeren. Het duurde alleen een beetje lang, dus we hebben het niet afgemaakt. Was ook niet erg. Ik lag toch niet bepaald op kop. Daarna hebben we ook nog even het kunstgedeelte doorlopen, maar laten we zeggen dat het erg... speciaal was.
Al met al was het een erg gezellige dag. Ik heb helaas geen foto's, want ik was mijn camera vergeten, maar dat is niet het ergste. In ieder zijn problemen nooit zo erg als ze lijken. Daar zou ik inmiddels wel achter moeten zijn.
Zo gezegd, zo gedaan. Simone, Ralf, nog twee andere meisjes en ik (op mij na alleen Duitsers) gingen eerst naar het kasteel. Het was best mooi, al had ik het idee dat veel dingen niet echt authentiek uit de twaalfde eeuw waren. Maar goed, de galg en de ratten in de gevangenis waren al met al wel... interessante decoratie. Het zeker de moeite waard, vooral het bijbehorende museum met kleding uit verschillende tijdperken. Eigenlijk vond ik alles wel mooi, maar de jurken uit de jaren 20 waren toch mijn favoriet. Daarna was Forum Marinum aan de beurt. Turku was een belangrijke havenstad en dit museum ging dus over het maritieme verleden. Hier hebben we Simones "friend" ontmoet. Ze was erg aardig, en omdat ze bezig was Frans te leren, heb ik nog een hele tijd met haar gekletst als oefening. Eigenlijk hadden we gedacht dat dit museum wat groter was, maar het was toch wel leuk. Tegen de tijd dat we klaar waren was het al ruim een uur geweest en we barstten allemaal van de honger, dus namen we de bus richting Kåren (een van de studentencafetaria's waar je voor 2,60 euro kunt lunchen) om daar eerst iets te gaan eten. Tot slot zijn we nog naar Aboa Vetus & Ars Nova geweest - het historisch en kunstmuseum. Het geschiedenisgedeelte was erg interessant: het bevond zich acht meter onder de grond, tussen de funderingen van de Middeleeuwse stad (waar op zich weinig meer van over is door de brand van 1827). Het was ook erg interactief. We hebben nog een spel gedaan waarbij je verschillende personages had (Simone was Lady Katarina, Ralf was Soldier Sven, je had ook Hans the Merchant, een monnik waar ik de naam van vergeten ben, en ik was Anna the Weaver - ja, ja) en je opdrachten uit moest voeren. Het duurde alleen een beetje lang, dus we hebben het niet afgemaakt. Was ook niet erg. Ik lag toch niet bepaald op kop. Daarna hebben we ook nog even het kunstgedeelte doorlopen, maar laten we zeggen dat het erg... speciaal was.
Al met al was het een erg gezellige dag. Ik heb helaas geen foto's, want ik was mijn camera vergeten, maar dat is niet het ergste. In ieder zijn problemen nooit zo erg als ze lijken. Daar zou ik inmiddels wel achter moeten zijn.
dinsdag 9 oktober 2012
Biståndsvecka
Deze week is "Development Week" in de universiteit, en het thema van dit jaar is mensenrechten. Er worden allerlei films gedraaid, en er zijn evenementen zoals een concert morgenavond. Vandaag waren er verschillende seminars, die, ondanks dat ze in het Engels waren, eigenlijk voornamelijk bezocht leken te worden door Finse studenten. Ik had de informatie echter wel gekregen via iemand die ik op Facebook heb, en gezien het me interessant leek ben ik gewoon gegaan. Het programma was als volgt:
15:15-15:45 Human Rights – Everyone’s Rights?
Workshop with Amnesty Grupp 27
15:45 The Legal Status of Envionmental Refugees in International Law
Sara Granlund, Master of Laws
16.05 Finland in International Climate Politics
Markku Niinioja, Ambassador for Climate Change
16:30 Unfair Coffee Break
In our café you are not all equal but everyone is guaranteed a cup of fair-trade coffee or tea.
16:45 Life in a Refugee Camp
Piia Laitiainen, Nurse at Refugee Camps in Etiopia 2011
17:15 Environmental refugees – who will protect them?
Panel and Questions from Public
18:00 Seminar is over
Het eerste wat we deden was best interessant. In groepjes moesten we discussies voeren over de Rechten van de Mens. Bijvoorbeeld: iedereen heeft recht op leven, maar geldt dit dan ook voor een ter dood veroordeelde? En mag een land mensen doden uit zelfverdediging? En is het recht op vrijheid van meningsuiting ongelimiteerd? Natuurlijk kun je het daar heel lang over hebben, maar het was wel leuk, want zo kwam ik aan de praat met een Fins meisje dat van de zomer bij de International Office had gewerkt en me, zo bleek, een paar mails had gestuurd toen. Het volgende dat op het programma stond was ook niet oninteressant, maar dat Finland in International Climate Politics was wat minder. De spreker had een heel zwaar accent, en vertelde sowieso niet zo heel interessant. Ik vond het dus niet heel erg toen hij klaar was en er een pauze was. We kregen allemaal een briefje met daarop een land geschreven. De meesten waren ontwikkelingslanden, en diegenen die die landen trokken kregen alleen koffie en een biscuit. Er was ook een tafel met allerlei verschillende koekjes en dat soort dingen,en een paar hadden rijke landen en die mochten daar dus van pakken. Ik was China, Fredrik was Afghanistan en het meisje van de International Office had Mali getrokken, dus we kwamen geen van drieën in aanmerking, hoewel het in de praktijk zo ging dat degenen die van die tafel mochten pakken met zo weinig waren dat we uiteindelijk allemaal konden nemen wat we wilden. Zo "unfair" was het dus helemaal niet. Tot slot was er dus het verhaal van de verpleegster die in een vluchtelingenkamp voor Somalische vluchtelingen had gewerkt. Dat was verreweg het meest aangrijpend. Ze begon zelf te huilen toen ze er over vertelde...
Maar goed, al met al vond ik het eigenlijk heel gezellig en best leerzaam. Natuurlijk ging dit niet zo zeer over Finland, maar ik heb wel iets geleerd dat me eigenlijk heel erg verbaasde. Finse jongens moeten namelijk nog in dienstplicht, en als ze weigeren kunnen ze in de gevangenis belanden. Dit kwam aan bod in de workshop toen we het over vrijheid van meningsuiting hadden. Kennelijk hebben we allemaal nog wel wat te verbeteren, zelfs Finland...
15:15-15:45 Human Rights – Everyone’s Rights?
Workshop with Amnesty Grupp 27
15:45 The Legal Status of Envionmental Refugees in International Law
Sara Granlund, Master of Laws
16.05 Finland in International Climate Politics
Markku Niinioja, Ambassador for Climate Change
16:30 Unfair Coffee Break
In our café you are not all equal but everyone is guaranteed a cup of fair-trade coffee or tea.
16:45 Life in a Refugee Camp
Piia Laitiainen, Nurse at Refugee Camps in Etiopia 2011
17:15 Environmental refugees – who will protect them?
Panel and Questions from Public
18:00 Seminar is over
Het eerste wat we deden was best interessant. In groepjes moesten we discussies voeren over de Rechten van de Mens. Bijvoorbeeld: iedereen heeft recht op leven, maar geldt dit dan ook voor een ter dood veroordeelde? En mag een land mensen doden uit zelfverdediging? En is het recht op vrijheid van meningsuiting ongelimiteerd? Natuurlijk kun je het daar heel lang over hebben, maar het was wel leuk, want zo kwam ik aan de praat met een Fins meisje dat van de zomer bij de International Office had gewerkt en me, zo bleek, een paar mails had gestuurd toen. Het volgende dat op het programma stond was ook niet oninteressant, maar dat Finland in International Climate Politics was wat minder. De spreker had een heel zwaar accent, en vertelde sowieso niet zo heel interessant. Ik vond het dus niet heel erg toen hij klaar was en er een pauze was. We kregen allemaal een briefje met daarop een land geschreven. De meesten waren ontwikkelingslanden, en diegenen die die landen trokken kregen alleen koffie en een biscuit. Er was ook een tafel met allerlei verschillende koekjes en dat soort dingen,en een paar hadden rijke landen en die mochten daar dus van pakken. Ik was China, Fredrik was Afghanistan en het meisje van de International Office had Mali getrokken, dus we kwamen geen van drieën in aanmerking, hoewel het in de praktijk zo ging dat degenen die van die tafel mochten pakken met zo weinig waren dat we uiteindelijk allemaal konden nemen wat we wilden. Zo "unfair" was het dus helemaal niet. Tot slot was er dus het verhaal van de verpleegster die in een vluchtelingenkamp voor Somalische vluchtelingen had gewerkt. Dat was verreweg het meest aangrijpend. Ze begon zelf te huilen toen ze er over vertelde...
Maar goed, al met al vond ik het eigenlijk heel gezellig en best leerzaam. Natuurlijk ging dit niet zo zeer over Finland, maar ik heb wel iets geleerd dat me eigenlijk heel erg verbaasde. Finse jongens moeten namelijk nog in dienstplicht, en als ze weigeren kunnen ze in de gevangenis belanden. Dit kwam aan bod in de workshop toen we het over vrijheid van meningsuiting hadden. Kennelijk hebben we allemaal nog wel wat te verbeteren, zelfs Finland...
maandag 8 oktober 2012
Zie mij eens slim zijn!
Ik kan niet zeggen dat ik zo heel druk bezig ben met mijn studie. Ja, ik werk iedere dag aan mijn self-study courses, maar normaal gesproken zou ik ook iedere dag naar de les gaan. Dus dat lijkt me vrij vanzelfsprekend. Maar toch ben ik echt even tevreden over de tot nu toe behaalde resultaten. Ik had laatst een minitest voor Zweeds. Het was niet heel moeilijk, en ook niet zo belangrijk, en de lerares zei zelf dat je, als je nét boven de 60% zat (een voldoende dus), uit moest kijken. En Finnen geven makkelijker goede cijfers dan Fransen. Maar goed, zie hier het resultaat:
Ik haal alleen steeds "är" (zijn) en "har" (hebben) door elkaar. Dat schijnt een fout te zijn die veelal gemaakt wordt door Franse studenten, en ik zie niet helemaal waarom ik dat dan doe... Kennelijk ben ik dus toch wel goed geïntegreerd. Alleen moet je in Frankrijk niet willen integreren als het gaat om het leren van buitenlandse talen...
Oh, en ik kreeg de feedback voor mijn boekverslag terug vandaag:
Dear Josephine
Thank you for the book report. It is thorough and well written and includes everything a book report should. We can discuss it further when we meet.
Best wishes,
[naam die ik hier even weg laat, omdat ik iemand met voor- en achternaam benoemen niet zo netjes vind]
Klinkt goed, toch?
Ik haal alleen steeds "är" (zijn) en "har" (hebben) door elkaar. Dat schijnt een fout te zijn die veelal gemaakt wordt door Franse studenten, en ik zie niet helemaal waarom ik dat dan doe... Kennelijk ben ik dus toch wel goed geïntegreerd. Alleen moet je in Frankrijk niet willen integreren als het gaat om het leren van buitenlandse talen...
Oh, en ik kreeg de feedback voor mijn boekverslag terug vandaag:
Dear Josephine
Thank you for the book report. It is thorough and well written and includes everything a book report should. We can discuss it further when we meet.
Best wishes,
[naam die ik hier even weg laat, omdat ik iemand met voor- en achternaam benoemen niet zo netjes vind]
Klinkt goed, toch?
zaterdag 6 oktober 2012
Plannen voor volgende week
Zoals al gezegd heb ik deze week niet zo heel veel bijzonders gedaan. Ik begon me al af te vragen of dat dat de normale gang van zaken was en er vooral in het begin leuke dingen te doen waren. Maar ik mag eigenlijk niet klagen, als ik kijk naar wat ik volgende week op het programma heb staan:
Dinsdag: Diverse seminars voor "Development Week". Ik ga er gewoon heen uit pure interesse.
Woensdag: Music & Human Rights: een concert, ook voor Development Week.
Donderdag: Een feestje: Fiesta Latina!
Vrijdag: Vrijdag kan ik gratis musea bezoeken met mijn studentenkaart. Ik had het plan om het kasteel te bezoeken, want dat heb ik nog altijd niet gedaan. En Simone wilde naar Forum Marinum - ik moet nog even uitzoeken wat dat precies is - dus gaan we samen.
Vandaag heb ik ook eindelijk het museum van de kathedraal bezocht. Maarre... Het was niet zo veel aan, moet ik zeggen. Je was er in drie passen doorheen gelopen, en sowieso was het het niet waard om jezelf er in op te sluiten. Je leest het goed, ja. Een van de deuren van het dertiende eeuwse gebouw klemde nogal. En geloof me, dat is niet leuk als je claustrofobisch bent... Maar goed, hopelijk sluit ik mezelf volgende week in het kasteel niet op in een kerker of iets dergelijks.
Dinsdag: Diverse seminars voor "Development Week". Ik ga er gewoon heen uit pure interesse.
Woensdag: Music & Human Rights: een concert, ook voor Development Week.
Donderdag: Een feestje: Fiesta Latina!
Vrijdag: Vrijdag kan ik gratis musea bezoeken met mijn studentenkaart. Ik had het plan om het kasteel te bezoeken, want dat heb ik nog altijd niet gedaan. En Simone wilde naar Forum Marinum - ik moet nog even uitzoeken wat dat precies is - dus gaan we samen.
Vandaag heb ik ook eindelijk het museum van de kathedraal bezocht. Maarre... Het was niet zo veel aan, moet ik zeggen. Je was er in drie passen doorheen gelopen, en sowieso was het het niet waard om jezelf er in op te sluiten. Je leest het goed, ja. Een van de deuren van het dertiende eeuwse gebouw klemde nogal. En geloof me, dat is niet leuk als je claustrofobisch bent... Maar goed, hopelijk sluit ik mezelf volgende week in het kasteel niet op in een kerker of iets dergelijks.
woensdag 3 oktober 2012
Friendship Programme
Het is verbazingwekkend hoe weinig Finnen ik eigenlijk ken. Goed, je hebt dus docenten, en Santeri, en Fredrik... En dan houdt het wel op. Tot gisteravond. Ik had me namelijk, zoals ik denk ik al verteld heb, opgegeven voor het Friendship Programme. De bedoeling is dat je een lokale Fin aangewezen krijgt met wie je leuke dingen kunt doen. Op die manier kun je toch wat lokale bevolking leren kennen en tegelijkertijd iets leren over de Finse cultuur. Eigenlijk was er vorige week een gezamenlijke bijeenkomst georganiseerd, maar ik kon toen niet omdat we halsoverkop naar Stockholm waren gegaan, en dus heb ik later haar e-mail gekregen en spraken we af bij Edison, een bar in het centrum van de stad.
Het was erg gezellig. Gelukkig is mijn "friend" van mijn eigen leeftijd. Ze heet Tarja, ze is 23 en ze studeert Engels en Zweeds. Vorig jaar is ze op uitwisseling naar Nederland geweest, naar Nijmegen nota bene. Er was ook nog een andere vriendin van haar bij, en we hebben zo'n twee uur zitten kletsen over van alles en nog wat: onze studie, over het feit dat Fins voor veel mensen zo veel lastiger is dan Zweeds, over dat het voor hen vrij moeilijk is om talen te leren omdat Fins echt nergens op lijkt (en toch doen ze het stukken beter dan menig Fransman!), over hoe je "ik heet..." in het Fins zegt, over het scholensysteem, over de scheiding van kerk en staat in Frankrijk (dat andere meisje studeerde religie, dus daar wilde ze iets over weten), over de uitgaansgelegenheden in Turku, over de buurt waar Tarja woont - de plaatselijke "ghetto", al is dat een héél groot woord -, over het feit dat Finnen doorgaans zo gesloten zijn en dat het zo anders was in Nederland, waar de mensen juist vrij open zijn en snel een praatje aanknopen... Eigenlijk vind ik het niet zo heel erg dat Finnen doorgaans zo zijn, al zou het leuk zijn als mensen in de bus bijvoorbeeld wel eens zo maar iets tegen je zeiden, want als er stiltes vallen in gesprekken hier is dat veel minder vervelend en hoef je niet direct te denken van "oh mijn God, wat zal ik nu zeggen?" Maar in dat opzicht waren Tarja en haar vriendin duidelijk niet erg Fins, want we hadden veel, heel veel, gespreksstof.
Zoals jullie vast wel merken is het niet zo moeilijk om vrienden te maken hier. En toch hoorde ik vanochtend iets dat misschien wat minder positief was. De lerares Zweeds had ons iets te melden: haar collega had in de cafetaria een gesprek tussen een stel uitwisselingsstudenten opgevangen dat niet zo lovend was over een medestudent. Ze wist niet of een van ons er iets mee te maken had - ik in ieder geval niet! -, maar ze concludeerde: "Je hoeft niet iedereen aardig te vinden, maar als je niks positiefs te zeggen hebt, zeg dan gewoon niets." Tja, en toch... Toch vind je als de situatie zich voordoet altijd wel redenen om wél te roddelen. Je weet wel: "Maar hij vraagt er gewoon om." Kennelijk is dat zelfs zo onder uitwisselingsstudenten die hier in principe zijn omdat ze openstaan voor nieuwe dingen. Maar goed, ik hoop dat ik me persoonlijk niet meer zo snel schuldig zal maken aan dat soort zaken nu ik zo veel verrijkende ervaringen heb opgedaan.
Het was erg gezellig. Gelukkig is mijn "friend" van mijn eigen leeftijd. Ze heet Tarja, ze is 23 en ze studeert Engels en Zweeds. Vorig jaar is ze op uitwisseling naar Nederland geweest, naar Nijmegen nota bene. Er was ook nog een andere vriendin van haar bij, en we hebben zo'n twee uur zitten kletsen over van alles en nog wat: onze studie, over het feit dat Fins voor veel mensen zo veel lastiger is dan Zweeds, over dat het voor hen vrij moeilijk is om talen te leren omdat Fins echt nergens op lijkt (en toch doen ze het stukken beter dan menig Fransman!), over hoe je "ik heet..." in het Fins zegt, over het scholensysteem, over de scheiding van kerk en staat in Frankrijk (dat andere meisje studeerde religie, dus daar wilde ze iets over weten), over de uitgaansgelegenheden in Turku, over de buurt waar Tarja woont - de plaatselijke "ghetto", al is dat een héél groot woord -, over het feit dat Finnen doorgaans zo gesloten zijn en dat het zo anders was in Nederland, waar de mensen juist vrij open zijn en snel een praatje aanknopen... Eigenlijk vind ik het niet zo heel erg dat Finnen doorgaans zo zijn, al zou het leuk zijn als mensen in de bus bijvoorbeeld wel eens zo maar iets tegen je zeiden, want als er stiltes vallen in gesprekken hier is dat veel minder vervelend en hoef je niet direct te denken van "oh mijn God, wat zal ik nu zeggen?" Maar in dat opzicht waren Tarja en haar vriendin duidelijk niet erg Fins, want we hadden veel, heel veel, gespreksstof.
Zoals jullie vast wel merken is het niet zo moeilijk om vrienden te maken hier. En toch hoorde ik vanochtend iets dat misschien wat minder positief was. De lerares Zweeds had ons iets te melden: haar collega had in de cafetaria een gesprek tussen een stel uitwisselingsstudenten opgevangen dat niet zo lovend was over een medestudent. Ze wist niet of een van ons er iets mee te maken had - ik in ieder geval niet! -, maar ze concludeerde: "Je hoeft niet iedereen aardig te vinden, maar als je niks positiefs te zeggen hebt, zeg dan gewoon niets." Tja, en toch... Toch vind je als de situatie zich voordoet altijd wel redenen om wél te roddelen. Je weet wel: "Maar hij vraagt er gewoon om." Kennelijk is dat zelfs zo onder uitwisselingsstudenten die hier in principe zijn omdat ze openstaan voor nieuwe dingen. Maar goed, ik hoop dat ik me persoonlijk niet meer zo snel schuldig zal maken aan dat soort zaken nu ik zo veel verrijkende ervaringen heb opgedaan.
dinsdag 2 oktober 2012
Lapland Odyssey
Ik geloof dat ik sinds ik in Finland ben nog geen een keer bijna een week niks heb geschreven, maar er valt gewoon niet zo veel te melden momenteel... In het begin was alles nieuw en was school nog niet begonnen en dus werd er heel veel georganiseerd. Bovendien moest ik allerlei dingen regelen en dat ging niet altijd helemaal zoals ik wilde. Maar nu gaat alles zo zijn gangetje: ik ga naar de les of ik studeer thuis, ik ga naar de stad om te eten, vervolgens lees ik bijvoorbeeld het boek waar ik een verslag over moet schrijven verder en 's avonds ga ik soms nog het een en ander doen. Vanavond zie ik mijn Finse vriendin voor het Friendship Programme voor het eerst. Dus er zijn genoeg leuke dingen, en bovendien... Als je vorige week nog in een impuls besloot diezelfde avond naar Zweden te gaan kun je niet zeggen dat je leven saai is. Ik denk alleen niet dat "gewone" dagen waarop ik studeer spannend zijn om te vertellen.
Maar goed... Gisteren zouden we afgesproken hebben met onze tutorgroep. De bedoeling is dat we samen leuke dingen doen, omdat mijn tutor daarvoor extra punten krijgt. Het probleem is alleen dat iedereen het zo druk heeft dat bijna niemand kan, en zelfs een film kijken en achteraf bespreken wat we verder gaan doen lijkt een te grote opgave. Vorige week al zouden we dat gedaan hebben, maar toen besloten Sarah en ik dus naar Stockholm te gaan, en ook Estelle kon niet, dus werd het naar gisteravond verschoven. Alleen... Hoewel niemand daar werkelijk bezwaar tegen had geuit was zelfs mijn tutor zelf nog verbaasd dat er iemand op was komen dagen. Juist... Ik was de enige, en ik had eigenlijk noch bijzonder veel zin in de film noch om überhaupt te kletsen met Santeri. Hij is nu niet onaardig, maar gewoon zo... Tja, ik weet niet... Hij is gewoon niet zo sociaal en als je bij hem bent is het driekwart van de tijd stil. Op een vervelende manier. Dus nou ja, ik was eigenlijk gekomen voor Sarah en Simone.
Hoe dan ook, natuurlijk hebben we Lapland Odyssey - een Finse film -, alsnog gekeken. Het was wel... okee. Het ging over een koppel dat zo ongeveer op het punt staat uit elkaar te gaan, maar de vriendin van de hoofdpersoon stelt een nogal onredelijk ultimatum: als hij voor negen uur de volgende ochtend een DVD-speler (ze hebben er geen, en daar ging hun ruzie dus over) weet te regelen krijgt hij nog een kans. Het is echter vrijdagavond en om de een of andere duistere reden kan hij niet even ergens een DVD-speler gaan lenen. Hoe dan ook, de enige manier om er een op de kop te tikken is naar Rovaniemi in Lapland te gaan. Dit gaat natuurlijk niet zonder slag of stoot, want de hoofdpersoon en de twee vrienden die mee zijn gegaan raken het geld dat ze verdiend hadden om de aankoop te doen kwijt, ze worden verdacht van moord, komen vast te zitten in een sneeuwstorm... Maar uiteraard komen ze uiteindelijk toch aan in Rovaniemi en kunnen die DVD-speler kopen. Vriendin neemt hem terug en blijkt zwanger te zijn. Eind goed, al goed. Het was wel grappig af en toe, maar om nu te zeggen dat het absoluut een aanrader is... Eh... Nee.
Maar goed... Gisteren zouden we afgesproken hebben met onze tutorgroep. De bedoeling is dat we samen leuke dingen doen, omdat mijn tutor daarvoor extra punten krijgt. Het probleem is alleen dat iedereen het zo druk heeft dat bijna niemand kan, en zelfs een film kijken en achteraf bespreken wat we verder gaan doen lijkt een te grote opgave. Vorige week al zouden we dat gedaan hebben, maar toen besloten Sarah en ik dus naar Stockholm te gaan, en ook Estelle kon niet, dus werd het naar gisteravond verschoven. Alleen... Hoewel niemand daar werkelijk bezwaar tegen had geuit was zelfs mijn tutor zelf nog verbaasd dat er iemand op was komen dagen. Juist... Ik was de enige, en ik had eigenlijk noch bijzonder veel zin in de film noch om überhaupt te kletsen met Santeri. Hij is nu niet onaardig, maar gewoon zo... Tja, ik weet niet... Hij is gewoon niet zo sociaal en als je bij hem bent is het driekwart van de tijd stil. Op een vervelende manier. Dus nou ja, ik was eigenlijk gekomen voor Sarah en Simone.
Hoe dan ook, natuurlijk hebben we Lapland Odyssey - een Finse film -, alsnog gekeken. Het was wel... okee. Het ging over een koppel dat zo ongeveer op het punt staat uit elkaar te gaan, maar de vriendin van de hoofdpersoon stelt een nogal onredelijk ultimatum: als hij voor negen uur de volgende ochtend een DVD-speler (ze hebben er geen, en daar ging hun ruzie dus over) weet te regelen krijgt hij nog een kans. Het is echter vrijdagavond en om de een of andere duistere reden kan hij niet even ergens een DVD-speler gaan lenen. Hoe dan ook, de enige manier om er een op de kop te tikken is naar Rovaniemi in Lapland te gaan. Dit gaat natuurlijk niet zonder slag of stoot, want de hoofdpersoon en de twee vrienden die mee zijn gegaan raken het geld dat ze verdiend hadden om de aankoop te doen kwijt, ze worden verdacht van moord, komen vast te zitten in een sneeuwstorm... Maar uiteraard komen ze uiteindelijk toch aan in Rovaniemi en kunnen die DVD-speler kopen. Vriendin neemt hem terug en blijkt zwanger te zijn. Eind goed, al goed. Het was wel grappig af en toe, maar om nu te zeggen dat het absoluut een aanrader is... Eh... Nee.
Abonneren op:
Posts (Atom)